در شاهنامهٔ فردوسی آمده است: چون جمشید شاه، کار جهان را سامان داد، جشنی برگزار کرد پر از شادی و خرسندی و نشاط، و همگان گرداگرد یکدیگر جمع آمدند. از آن رو که  این جشن برابر با اعتدال بهاری و زایش و شکفتن دگرباره ی طبیعت بود، به فرخندگی آن را " روزِ نو یا نوروز " نام نهاد. از آن پس مردمان هر ساله این روز خجسته را جشن می گیرند و این جشن یادگار کهن روزگاران است.

جهان انجمن شد بر آن تخت او

شگفتی فرومانده از بخت او

به جمشید بر گوهر افشاندند

مران روز را روز نو خواندند

سر سال نو هرمز فرودین

برآسوده از رنج روی زمین

بزرگان به شادی بیاراستند

می و جام و رامشگران خواستند

چنین جشن فرخ از آن روزگار

به ما ماند از آن خسروان یادگار